Έγκλημα χωρίς προηγούμενο στη Μποτσουάνα: 87 ελέφαντες νεκροί από όπλα λαθροκυνηγών

Σε μια εγκληματική πράξη πρωτοφανούς μεγέθους προχώρησαν άγνωστοι λαθροκυνηγοί στην προστατευόμενη περιοχή Ιερό της Μποτσουάνα. Τα άτυχα ζώα βρέθηκαν πυροβολημένα, γδαρμένα και πολλά από αυτά και αποκεφαλισμένα προκαλώντας τη φρίκη όσων βρέθηκαν μπροστά στο αποτρόπαιο θέαμα αλλά και την οργή των κατοίκων της χώρας που γνωρίζουν πως τα υπέροχα αυτά ζώα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του φυσικού τους περιβάλλοντος.

Αναφέρεται πως πρόκειται για το μεγαλύτερο σε κλίμακα έγκλημα κατά ελεφάντων που έχει παρατηρηθεί στην Αφρική μέχρι σήμερα, και ενώ την ίδια στιγμή ο πληθυσμός των συγκεκριμένων ζώων καταγράφει σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο μια συρρίκνωση που είναι κάτι περισσότερο από ανησυχητική καθώς από το 2007 μέχρι το 2014 έφτασε το 30% και τους σκοτωμένους ελέφαντες στους 144.000.

Όπως έγινε γνωστό, οι 87 ελέφαντες θανατώθηκαν, αποκεφαλίστηκαν και γδάρθηκαν από λαθροκυνηγούς για τους χαυλιόδοντές τους και βρέθηκαν μέσα σε νόμιμα προστατευόμενη περιοχή κοντά στο Ιερό της Μποτσουάνας.

Οι ελέφαντες ανακαλύφθηκαν από μέλη της οργάνωσης «Elephants Without Borders». Όπως έκαναν γνωστό, το ανησυχητικό ποσοστό ανακαλύφθηκε, κατά τη διάρκεια της απογραφής του πληθυσμού των ελεφάντων για λογαριασμό της κυβέρνησης της χώρας.

«Είμαι συγκλονισμένος» δήλωσε στο BBC ο Μάικ Τσέις από την οργάνωση σχετικά με το περιστατικό, προσθέτοντας ότι «η κλίμακα της λαθροθηρίας ελέφαντα είναι μακράν η μεγαλύτερη που έχω δει ή διαβάσει οπουδήποτε στην Αφρική μέχρι σήμερα».

Σύμφωνα με την οργάνωση, πολλοί από τους ελέφαντες σκοτώθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες, ενώ βρέθηκαν επίσης και τα πτώματα τριών λευκών ρινόκερων στην ίδια περιοχή.

«Όλα τα κρανία τους ήταν κομμένα προκειμένου να αφαιρέσουν τους χαυλιόδοντές τους» αναφέρει ο Τσέις, επισημαίνοντας ότι «οι λαθροθήρες προσπάθησαν να καλύψουν το έγκλημά τους, προσπαθώντας να κρύψουν τις σάρκες κάτω από ξερούς θάμνους».

«Η διαφορετική ταξινόμηση και η ηλικία των σφαγίων είναι ενδεικτικά μιας φρενίτιδας λαθροθηρίας που συνεχίζεται στην περιοχή εδώ και ένα μεγάλο χρονικό διάστημα», υπογραμμίζει σχετική.

Σημειώνεται τέλος, ότι η Μποτσουάνα φιλοξενεί το μεγαλύτερο πληθυσμό ελεφάντων στον κόσμο, καθώς στη χώρα ζει το 37% του πληθυσμού των ελεφάντων που απειλείται με εξαφάνιση.

Advertisements

30 ώρες θύελλα! Τα δραματικά Χριστούγεννα του 1979 στον Όλυμπο

Η περίπτωση του ατυχήματος στον Όλυμπο τα Χριστούγεννα του 1979, είναι μια ιστορία που ούτε μέχρι τότε αλλά ούτε και μετά, είχε όμοιά της στα ελληνικά βουνά. Το γεγονός είχε όλα τα χαρακτηριστικά ενός μεγάλου δράματος, απ αυτά που μπορούμε να συναντήσουμε μόνο στις μεγάλες οροσειρές του κόσμου: μια πολυμελής ομάδα χάνει τον προσανατολισμό της μέσα στη χιονοθύελλα, προσπαθώντας μάταια να βρει ένα καταφύγιο. Η ομάδα εξαντλημένη καθηλώνεται μια ολόκληρη νύχτα στο ύπαιθρο και στα στοιχεία της φύσης, μη μπορώντας να βρει ούτε και τη μοναδική έξοδο διαφυγής από το φυσικό «οχυρό» που έχει εγκλωβιστεί σε υψόμετρο 2600 μέτρων. Πολλά από τα μέλη της καταφέρνουν να επιβιώσουν χάρη στις ολονύκτιες προσπάθειες των υπολοίπων. Την επόμενη μέρα, άυπνοι, χωρίς τροφή και χωρίς νερό, καταφέρνουν να αποδράσουν απ τον εφιάλτη, ανακαλύπτοντας μέσα στη θύελλα αυτή τη μοναδική οδό διαφυγής, την οποία είχαν ακολουθήσει για να μπουν στον εφιάλτη τους. Όμως για κάποιους ήταν ήδη αργά…

Συνέχεια

Διασώστης: «Δεν ήξερα ποιον να σώσω και ποιον να αφήσω – H FRONTEX έμεινε άπραγη»

12195767_905500042832023_1509401557694760809_n«Έπρεπε να διαλέξω και να επιλέξω ποιον θα σώσω, τη μητέρα που πνίγεται, ή τα παιδιά που δεν μπορούν να κολυμπήσουν, ή τον πατέρα που πνίγεται γιατί όλη η οικογένεια του έχει γαντζωθεί πάνω του. Χθες καταφέραμε να σώσουμε 242 άτομα συνολικά, αλλά πάνω από 50 πέθαναν.Τους είδα να πεθάνουν. Ήταν τρομερό. Είμαστε τσακισμένοι, σωματικά και ψυχολογικά. Και ντρέπομαι για την Ευρώπη », λέει ο Oscar Camps.

O Oscar Camps είναι ένας εθελοντής ναυαγοσώστης από την Ισπανική ΜΚΟ Proactiva Open Arms, μιας ΜΚΟ φταγμένοι από επαγγελματίες ναυαγοσώστες που ήρθαν στη Λέσβο για να διασώσουν και να βοηθήσουν τους πρόσφυγες οι οποίοι κάνουν ένα επικίνδυνο ταξίδι μέσα από το Αιγαίο από την τουρκική ακτή προς την Ελλάδα.

12196335_905500626165298_8657590526192993836_n

Την Τετάρτη (28 Οκτ 2015), 242 πρόσφυγες διασώθηκαν από ανατροπή σκάφους που μετέφερε περίπου 300 άτομα μέσα στο θυελλώδες Αιγαίο, εξαιτίας του οποίου ξεκίνησε μια τεράστια αναζήτηση διάσωσης στην οποία συμμετείχαν περιπολικά σκάφη, αλιευτικά σκάφη και ένα ελικόπτερο. Τουλάχιστον 11 πρόσφυγες έχασαν τη ζωή τους στο ανατολικό Αιγαίο μεταξύ των οποίων 7 παιδιά. Περισσότεροι από 30 άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούνται από αυτό το ατύχημα.

«Τούρκοι και Έλληνες ψαράδες έσπευσαν στη βάρκα των προσφύγν και ξεκίνησαν τη διάσωση ανθρώπων. Ήταν συγκλονιστικό. Ανεβήκαμε στο πλοίο για να πάρουμε τα παιδιά, επειδή [οι πρόσφυγες] είπαν ότι δεν είχαν τη δύναμη να τα σακώσουν. Το σκάφος της Frontex δεν έκανε τίποτα, το μόνο που έκαναν είναι να ρίξουν σχοινιά σε όσους πνίγονταν, όπως στις ταινίες, και έμειναν εκεί στο κατάστρωμα του πλοίου τους, βλέποντας ανθρώπους να πεθαίνουν. Αναρωτιέμαι τι θα έκαναν αν συγγενείς τους πνιγόντουσαν στη θάλασσα. Ήταν φρικτό. Όσοι ήταν αυτόπτες μάρτυρες σε αυτή τη τραγωδία φέρουν ευθύνη », λέει ο Όσκαρ για το πλοίο της Frontex, ένα σκάφος ακτοφυλακής της ΕΕ με νορβηγική σημαία.

Η Proactiva Open Arms ανακοίνωσε μέσω του Twitter ότι θα παραμείνει στην Ελλάδα μέχρι τα μέσα Γενάρη του 2016 από τη στιγμή που το το κύμα – και o αριθμός των νεκρών – στο Αιγαίο Πέλαγος αναμένεται να αυξηθεί από τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές που ωθούν περισσότερους πρόσφυγες να φύγουν προς την Ευρώπη πριν κλείσουν τα σύνορα και η θάλασσα αγριέψει.

Η Proactiva Open Arms σχηματίστηκε όταν τα μέλη της είδαν τις εικόνες των πνιγμένων προσφύγων να ξεβράζονται στις ελληνικές ακτές, μεταξύ των οποίων ήταν και εκείνη του 3χρονου Aylan Kurdi.

«Αυτές οι εικόνες μας έκαναν να σκεφτούμε, «είμαστε επαγγελματίες που σώζουν ζωές και θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για να βοηθήσουμε τους πρόσφυγες στη Λέσβο». Έχουμε τις ικανότητες και έχουμε τον εξοπλισμό για να το κάνουμε έτσι πήραμε μια απόφαση και απλά πήγαε» λέει ο Oriol Canals άλλος εθελοντής από την Proactiva Open Arms.

Η ομάδα των ναυαγοσωστών μάζεψε από τα μέλης της 15.000 € , αρκετά για να μείνουν το πρώτο μήνα, και από τότε που συγκεντρώνει χρήματα για να παραμείνει περισσότερο στη Λέσβο.

Πηγή: Humans of the Refuge

Αναδημοσίευση: http://kollectnews.org

Μετάφραση για το Kollect: Θ. Αγγελόπουλος

Τέσσερα χρόνια πόλεμος, 50 φωτογράφοι, 248 φωτογραφίες – Βοσνία 1992-1995

09 Aug 1992, MANJACA, Bosnia and Herzegovina --- EVENTS IN BOSNIA HERZEGOVINA --- Image by © Patrick Robert/Sygma/CORBIS
09 Aug 1992, MANJACA, Bosnia and Herzegovina — EVENTS IN BOSNIA HERZEGOVINA — Image by © Patrick Robert/Sygma/CORBIS

Το 2012 ορισμένοι δημοσιογράφοι και φωτογράφοι που είχαν καλύψει τους πολέμους στην πρώην Γιουγκοσλαβία, αποφάσισαν να ξαναγυρίσουν στις 6 Απριλίου 2012 στο Σαράγεβο, για να μην αφήσουν να ξεχαστεί η επέτειος από τα 20 χρόνια από την αρχή του πολέμου και την διάλυση της χώρας. Μαζί, έφτιαξαν κι ένα φωτογραφικό λεύκωμα με 248 φωτογραφίες από 50 φωτογράφους, από την αρχή του πολέμου, τον Απρίλιο του 1992 μέχρι τη συμφωνία του Dayton, στα τέλη του 1995.

Οι συντελεστές του Project και του βιβλίου ήταν οι Jon Jones (project photo editor), Gary Knight (project production in collaboration with photographer Ziyah Gafic) and Remy Ourdan (project text editor).

Και οι 50 Βόσνιοι και ξένοι φωτογράφοι, μεταξύ των οποίων και ο Γιάννης Μπεχράκης:

Odd Andersen, Darko Bandic, Yannis Behrakis, Nina Berman, Alexandra Boulat, Eric Bouvet, John F. Burns, Christophe Calais, Patrick Chauvel, Rachel Cobb, Steve Connors, Enrico Dagnino, Jerome Delay, Janine Di Giovanni, Amel Emric, Wade Goddard, Antoine Gyori, Benoit Gysembergh, Tom Haley, Jean Hatzfeld, Ron Haviv, Filip Horvat, Roger Hutchings, Morten Hvaal, Srdjan Ilic, Olivier Jobard, Jon Jones, Thomas Kern, Gary Knight, Rikard Larma, Paul Lowe, Anthony Loyd, Santiago Lyon, Enric Marti, James Mason, Christopher Morris, James Nachtwey, Anja Niedringhaus, Peter Northall, Remy Ourdan, Gilles Peress, Michael Persson, Ariane Quentier, Noel Quidu, Laurent Rebours, Andrew Reid, Patrick Robert, David Rohde, Laurent Sazy, Kurt Schork, Tom Stoddart, Laurent Van der Stockt.

Πηγή: https://xyzcontagion.wordpress.com/2015/04/09/bosnia-248-photos/#jp-carousel-5103

Τη νύχτα η ολική έκλειψη «υπερπανσελήνου» – Τι ώρα μπορείτε να δείτε το σπάνιο φαινόμενο (βίντεο της NASA)

Μία πανσέληνος με το φεγγάρι να είναι το μεγαλύτερο που μπορεί να υπάρξει, η λεγόμενη και υπερπανσέληνος, θα εξαφανιστεί τελείως λόγω ολικής έκλειψης. Κάτι τέτοιο είχε να συμβεί πάνω από τρεις δεκαετίες.Εάν δεν θέλετε να χάσετε το θέαμα που είναι ορατό και από την Ελλάδα δεν πρέπει να κοιμηθείτε.

Σήμερα, ξημερώματα, όσοι είναι ξύπνιοι στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες, θα έχουν την ευκαιρία να παρατηρήσουν μια ολική έκλειψη υπερμεγέθους Σελήνης. Στην Ελλάδα, το φαινόμενο θα φθάσει στο μέγιστο σημείο του περίπου στις έξι παρά δέκα το πρωί.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι η, ούτως ή άλλως θεαματική, ολική έκλειψη θα συμβεί κατά τη διάρκεια της λεγόμενης «υπερπανσελήνου», καθώς η πανσέληνος θα λάβει χώρα, όταν η Σελήνη θα βρίσκεται στο περίγειο, δηλαδή στο κοντινότερο σημείο της από τη Γη. Αυτό σημαίνει ότι η διάμετρος του υπό έκλειψη φεγγαριού θα φαίνεται μεγαλύτερη σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλείψεις.

Η έκλειψη -εφόσον το επιτρέπει ο κατά τόπους καιρός- θα είναι ορατή από την Ευρώπη, την Αφρική, την Αμερική και τη δυτική Ασία. Προηγήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου μια μερική σεληνιακή έκλειψη, η οποία όμως ήταν ορατή μόνο από τη Νότια Αφρική και από τους… πιγκουίνους της Ανταρκτικής.

Κάτι ανάλογο -συνδυασμός ολικής έκλειψης και υπερπανσελήνου- είχε συμβεί μόνο πέντε φορές μετά το 1900: το 1910, το 1928, το 1946 και για τελευταία φορά το 1982, ενώ δεν θα ξανασυμβεί πριν από το 2033, σύμφωνα με τη NASA. Ασφαλώς ολικές εκλείψεις «κανονικής» και όχι «σούπερ» Σελήνης συμβαίνουν πολύ πιο συχνά (περίπου κάθε δυόμισι χρόνια).

Στην Ελλάδα θα είναι ορατή ολόκληρη η ολική φάση της έκλειψης, καθώς και ολόκληρη η μερική φάση της στα δυτικά της χώρας μας. Ορισμένες περιοχές της ανατολικής Ελλάδας θα χάσουν μερικά λεπτά από το τέλος της μερικής φάσης, καθώς η Σελήνη εκεί θα δύσει μερικά λεπτά νωρίτερα.

Κατά τη διάρκεια της ολικής φάσης της έκλειψης, η Σελήνη θα βρίσκεται στο δυτικό-νοτιοδυτικό ουρανό. Οι ακριβείς χρόνοι του φαινομένου στη χώρα μας, σύμφωνα με τους αστρονόμους, θα έχουν ως εξής:

– Έναρξη έκλειψης παρασκιάς: 3:11 πμ

– Έναρξη μερικής έκλειψης: 4:07 πμ

– Έναρξη ολικότητας: 5:11 πμ

– Μέγιστο έκλειψης: 5:47 πμ

– Τέλος ολικότητας: 6:23 πμ

– Τέλος μερικής έκλειψης 7:27 πμ

– Τέλος έκλειψης παρασκιάς 8:22 πμ (η Σελήνη θα έχει ήδη δύσει).

Η έκλειψη που θα πραγματοποιηθεί σήμερα, είναι η τέταρτη και τελευταία ολική σεληνιακή έκλειψη της τελευταίας διετίας. Οι προηγούμενες ολικές εκλείψεις έλαβαν χώρα στις 15 Απριλίου 2014, 8 Οκτωβρίου 2014 και 4 Απριλίου 2015.

Κατά την σημερινή έκλειψη, το φεγγάρι θα φαίνεται κατά 14% μεγαλύτερο και κατά 30% φωτεινότερο από ό,τι στην προηγούμενη φετινή έκλειψη, επειδή θα βρίσκεται στο κοντινότερο στη Γη σημείο της ελλειπτικής τροχιάς του (σε απόσταση 363.700 χιλιομέτρων), ενώ την περασμένη άνοιξη βρισκόταν αντίθετα στο πιο μακρινό του (σε απόσταση 405.600 χιλιομέτρων).

Ενώ η φετινή ανοιξιάτικη ολική έκλειψη διήρκεσε λιγότερο από πέντε λεπτά, της Δευτέρας θα διαρκέσει πάνω από 70 και συνολικά πάνω από τέσσερις ώρες μαζί με την παρασκιά και την μερική έκλειψη. Είτε με ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο, είτε μια κυάλια, είτε με γυμνά μάτια, θα μπορεί κανείς να παρακολουθήσει το φαινόμενο.

Πηγή: http://www.koutipandoras.gr

Αύγουστος 1944: Το Ολοκαύτωμα των Τσιγγάνων

158300-roma62080

Βερολίνο 1933. Η Νύχτα των Κρυστάλλων.  Το ναζιστικό καθεστώς προωθεί μια κοινωνική συνοχή στηριγμένη στο ναρκισσισμό του «εθνικού εμείς», καθιστώντας την κοινωνία πρόθυμη να υπερασπιστεί με κάθε τρόπο τη φυλετική της καθαρότητα. Τα πρόσωπα (και άρα οι πολίτες) κρύβονταν συχνά πίσω από την απρόσωπη άρεια συλλογική ψυχή, επενδύοντας στα γυμνασμένα σώματα των μαχητών και στην αδρή «καθαρότητα» του δημόσιου χώρου βασικές κοινωνικές και ψυχολογικές προσδοκίες τους, αλλά και τις εξατομικευμένες ευθύνες τους.

 Στο καθεστώς αυτό συνοδεύουν λίγο λίγο τους Εβραίους στη φρικιαστική πορεία του «αποδιοπομπαίου τράγου» οι αριστεροί, αρκετοί φιλελεύθεροι, οι ομοφυλόφιλοι, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και οι Αθίγγανοι. Μια κοινωνία καθαρών που στο όνομα της καθαρότητας βρωμίζει πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, πετώντας «ακάθαρτους»(!) ανθρώπους στα στρατόπεδα όπως τα άπλυτα ρούχα σε μια βιαστική επίσκεψη στο πίσω μέρος της ντουλάπας.

Βερολίνο 10 χρόνια μετά. Δεκαπέντε Νοεμβρίου του 1943: Ο αρχηγός των SS Χάινριχ Χίμλερ εκδίδει την πιο υποτιμημένη στην ιστορία του Ολοκαυτώματος διαταγή, με την οποία οι τσιγγάνοι εξομοιώνονταν με τους εβραίους, όσον αφορά το (μη) ανθρώπινο στάτους τους στην ναζιστική κοινωνία. Το άμεσο αποτέλεσμα αυτής της απόφασης ήταν κοντά ένα  εκατομμύριο  τσιγγάνοι να οδηγηθούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως και οι εβραίοι συμπολίτες τους, και να βρουν φρικτό θάνατο στα κρεματόρια των Ναζί. Το δικό τους Ολοκαύτωμα το ονομάζουν στη γλώσσα τους Ποράιμος (Porrajmos), δηλαδή Αφανισμό.

Αλλά η Διαδρομή προς τον Αφανισμό δεν δημιουργήθηκε μέσα σε 10 μόλις χρόνια. Η πορεία των Τσιγγάνων στην Ευρώπη είναι γεμάτη με ιστορίες εθνοκάθαρσης, εξευτελισμού, βασανιστηρίων, απαγωγών παιδιών, καταναγκαστικής εργασίας αποκλεισμού από κάθε απόπειρα (ηθελημένης ή αθέλητης) «ενσωμάτωσης» ή τριβής και παιδείας. «Το 16ο και 17ο αιώνα, ο διωγμός των τσιγγάνων είναι καθεστώς σε όλη την Ευρώπη με διάφορες μορφές: εξόντωση με «φωτιά και σίδερο» στη Γαλλία, καταδίκη σε εξορία όλων ανεξαιρέτως από την Ισπανία, κρέμασμα στην Αγγλία και προσπάθειες εξαναγκασμένης αφομοίωσης σε άλλες χώρες. Στη Ρουμανία ήταν για αιώνες σκλάβοι: η μακραίωνη δουλεία τους τερματίστηκε μόλις το 1856. Ο διωγμός των τσιγγάνων έφτασε όμως στη συμβολική και υλική κορύφωσή του στη ναζιστική Γερμανία», αποκαλύπτοντας μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αντιφάσεις στην ιδεολογία των Ναζί, και την δυνατότητα ως δυναμικά εξελισσόμενη ιδεολογική κατασκευή να εξοντώσουν στο μέλλον ακόμη και Άρειους την καταγωγή, καθώς η εδραιωμένη σε κριτήρια φόνου συνοχή της κοινωνίας τους εξελισσόταν από τις οικονομικές και ιστορικές περιστάσεις:

Όπως έχει επισημανθεί «στα πρώτα χρόνια του Τρίτου Ράιχ οι Ρομά αποτέλεσαν ένα πρόβλημα για τη φυλετική ιδεολογία του Χίτλερ. Ήδη είχε επικρατήσει ως πιο αξιόπιστη η εκδοχή ότι οι Ρομά είχαν μεταναστεύσει περίπου τον 11ο αιώνα μ.Χ από την περιοχή Punjab της Ινδίας αφού η γλώσσα τους είχε αξιοσημείωτες ομοιότητες με τα ινδικά και την αρχαία σανσκριτική. Με άλλα λόγια οι Ρομά μιλούσαν μία Ινδο-ευρωπαϊκή γλώσσα, απόδειξη της Άρειας καταγωγής τους.»

Οι Ναζί όμως είχαν αποφασίσει να εξαφανίσουν τους Ρομά αφού ήδη από το 1933 με την περίφημη έκθεση «το θαύμα της ζωής» είχαν εξαγγείλει το στόχο τους: να σταματήσουν την αναπαραγωγή της «ανάξιας να βιωθεί» ζωής. «Τελικά ο ναζί φυλετιστής Hans Gunther προσέθεσε έναν κοινωνικοοικονομικό παράγοντα στην θεωρία της φυλετικής καθαρότητας. Αν και παραδέχτηκε ότι οι Ρομά είναι πράγματι απόγονοι Άρειων, προσέθεσε ότι ανήκαν στις φτωχές τάξεις και ανακατεύτηκαν με τις «κατώτερες» φυλές κατά τη διάρκεια της περιπλάνησής τους». Αυτή η φυλετική επιμειξία με τον ταξικό προσανατολισμό, «που εξηγούσε τη φτώχια και το νομαδισμό τους, απειλούσε την άρεια ομοιογένεια». Οι τσιγγάνοι έγιναν έτσι άθελά τους ο λόγος να μπολιαστεί ο καθαρός ναζί φυλετισμός με κοινωνικά κριτήρια και το 1935 με τους νόμους της Νυρεμβέργης μπήκαν στην κατηγορία των «ακοινωνικών» και έτσι τους αφαιρέθηκε η ιθαγένεια και μαζί της το στάτους του ανθρώπου και του πολίτη.

Το 1942 ο Χίμλερ διέταξε τη μεταφορά των Ρομά στο Άουσβιτς Μπιρκενάου, διαταγή που αντιστοιχούσε στην απόφαση για την «τελική λύση» στο εβραϊκό «πρόβλημα». Το Νοέμβριο του 1943 οι Ρομά μπήκαν στο ίδιο επίπεδο με τους Εβραίους και τοποθετήθηκαν σε στρατόπεδα εξόντωσης. Στις 2 Αυγούστου του 1944 εξοντώθηκαν σε θαλάμους αερίων όσοι είχαν απομείνει στο Άουσβιτς, σηματοδοτώντας μια από τις φρικτότερες ημέρες στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, ο αριθμός των τσιγγάνων που έχασαν τη ζωή τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αγγίζει τις 800.000 ψυχές, ενώ και οι ναζιστικές κυβερνήσεις της Ουγγαρίας, της Ρουμανίας και της Κροατίας είχαν τη δική τους συνεισφορά στον μακάβριο απολογισμό. Όμως, ο δικός τους Αφανισμός παραμένει άγνωστος ίσως επειδή οι τσιγγάνοι ή Ρόμα δεν κατάφεραν ποτέ να συγκροτήσουν αστική τάξη ώστε να δημιουργήσουν την δική τους μεγάλη αφήγηση μέσα από έναν πολιτισμό γραφής ή κρατική οντότητα για να υποστηρίξει την υπόθεσή τους.

Και όμως μελετητές υποστηρίζουν ότι σχεδόν ολόκληρος ο τσιγγάνικος πληθυσμός εξοντώθηκε στην Κροατία, την Εσθονία, τη Λιθουανία, αλλά και χώρες του «Ευρωπαϊκού πυρήνα» όπως το Λουξεμβούργο και η Ολλανδία.

«Η πληθυσμιακή ομάδα των Τσιγγάνων (Ρομά, Σίντι και Μανούς) πλήρωσε το μεγαλύτερο φόρο αίματος από κάθε άλλη, αν οι δολοφονίες μελών της συγκριθούν με το συνολικό πληθυσμό της. H σφαγή των Σίντι (Γερμανοί Τσιγγάνοι) και των Ρομά δεν αναγνωρίζεται σήμερα (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα) ως γενοκτονία, και το 2005 όταν έγινε η μεγάλη εκδήλωση για τα εγκαίνια του μνημείου του Ολοκαυτώματος στο Βερολίνο από το μνημείο – και από τη Μνήμη – αποκλείστηκαν (και) τα θύματα Τσιγγάνοι.» Αλλά το ιντερμέτζιο του Ολοκαυτώματος, που θα έκαιγε μια ολόκληρη ήπειρο και εκατομμύρια από τους χριστιανικούς της και όχι μόνο πληθυσμούς, έχοντας ως θύμα πέρα από τις ζωές και τον ίδιο τον πολιτισμό της, περιλάμβανε και τους Τσιγγάνους.

«Όπου πήγαμε στρέψαμε το γιο ενάντια στον πατέρα και κάναμε το φίλο, του φίλου του εχθρό» έγραψε ο Μπρεχτ στο «Τρόμος και Αθλιότητα του Γ’ Ράιχ». Όμως ο ναζισμός, παρ’ όλο που άφησε πίσω έναν κόσμο ερειπωμένο, δεν έχει «ψοφήσει»: Είναι ακόμη παρών,  κρυμμένος χρόνια μέσα στο κουκούλι του, όπως θύμιζε ο Πρίμο Λέβι, και σήμερα βγάζει σιγά σιγά το κεφάλι του έξω και μας κοιτά, μικρό μάτι του σκότους που μεγαλώνει το μέσα κι έξω μας σκότος. Από μια πολιτική τάξη που θέλει ή ανέχεται  (καθένας κι ένα αξίωμα, σαν το πουλί μες το κλουβί του, δεν έγραψε ο Σεφέρης;) την ιστορική ροή προς την νέα δουλεία για τους πολλούς γραφικοποιώντας κάθε αντίσταση μιας φύσης ανθρώπινης που πρέπει να πεθάνει, και από μια κοινωνία που από την Αραβοφοβία (πχ κατσαριδοποίηση των Παλαιστινίων) μέχρι τον αντισημιτισμό, και από τους Τζιχαντιστές στην Ανατολή μέχρι τους νεοναζί στην Δύση (ο Μπρέιβικ ζει ανάμεσα μας), οι φυλετικοθρησκευτικές αναγνώσεις όλων των πλευρών  διαχέονται ως κυρίαρχος λόγος για να συγκαλύψουν τις οικονομικοπολιτικές αιτίες, αποτελώντας το πιο γόνιμο χωράφι για το «Θηρίο».

Σε έναν κόσμο που τον αφήνουν πολιτικά και φιλοσοφικά απαίδευτο για να τον χειραγωγούν διαρκώς, που χειραγωγώντας τον φόβο και την ανάγκη του (αλλά και τις υπαρκτές του αντιθέσεις σε σχέση με το καλό και το κακό), αλληλοεξοντώνεται ευκολότερα από ό,τι οργανώνεται για να σωθεί, ο ναζισμός, παρ’ όλο που άφησε πίσω του έναν κόσμο ερειπωμένο, δεν έχει «ψοφήσει»: Χρόνια προετοίμαζε την αλλαγή του για να εμφανιστεί ξανά με καινούργιο πρόσωπο, μη αναγνωρίσιμο, πιο αξιοσέβαστο, προσαρμοσμένος στις καινούργιες συνθήκες ενός πλανήτη ο οποίος έβγαινε από την καταστροφή που ο ίδιος ο φασισμός είχε προκαλέσει» (Λέβι). Κι όμως το παλίμψηστο του αποτελείται από τις πολλές μικρές μας συμπεριφορές, και από τις πολλές μας απουσίες από όλες τις σημαντικές για μας αποφάσεις, πρεζομένοι και πρεζομένες μπροστά στην μιντιακή αναπαράσταση ενός κόσμου που όσο πεθαίνει τόσο πιο έντονα μακιγιάρεται.
Η Άρεντ όριζε ως το πιο σημαντικό καθήκον μας στον αντιφασιστικό αγώνα και στην παροχή της αντίστοιχης αντιφασιστικής παιδείας το να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι είναι αυτό που μετατρέπει απλούς ανθρώπους σε όργανα του ολοκληρωτισμού. Είχε επισημάνει πως ο μέγιστος κίνδυνος δεν προέρχεται μονάχα από την ατόφια συγκρότηση του ναζισμού (γι’ αυτό και υπάρχει κι ένας βαθιά συστημικός αντιφασισμός… ένας αντιφασισμός που δρα λεκτικά ως πεδίο συνοχής της διαπλοκής της μεταδημοκρατίας την ίδια στιγμή που πρακτικά τον και την υπο-στηρίζει) αλλά από την τάση απενοχοποίησης και αποδοχής συγκεκριμένων καθεστώτων και συμπεριφορών μπροστά στην σύγκριση με το απόλυτο Κακό.

Σήμερα η προειδοποίησή της ακούγεται ίσως περισσότερο επίκαιρη από ποτέ και συμπυκνώνει την απειλή του ναζισμού και την μέγιστη ανηθικότητα της ύπαρξης αντιφασισμού πολλών ταχυτήτων, της αποδοχής να υπάρχουν ξεχασμένα ολοκαυτώματα όπως των Ρομά, αφανισμένων διπλά, ως Άνθρωποι κι ως Μνήμη: «Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο να αναγνωρίσουμε τον ολοκληρωτισμό ως την κατάρα του αιώνα θα ήταν μια τέτοια εμμονή με αυτόν που θα μας εμποδίζουμε να δούμε τα πολλά εκείνα μικρά και όχι τόσο μικρά κακά με τα οποία είναι στρωμένος ο δρόμος προς την κόλαση.» Και όταν φτάσουμε εκεί στο όνομα της «καλύτερης θέας», στο όνομα της «προόδου», θα μπορούμε (θα επιβάλλεται) να πέσουμε από την κορυφή της κλίμακας «με το κεφάλι προς τα κάτω». Porrajmos, δηλαδή Αφανισμός

eagainst.com
athriskos.gr
exandasdocumentaries.com
agon.gr

Πηγή : http://tvxs.gr